Hoş geldin Türkçe..

     … Son yıllarda bir medeniyet göstergesiymiş gibi işyeri tabelalarını yabancı kelimelerle donatmakta, reklam, duyuru gibi sıradan uygulamalarda bile yarı şaka, yarı ciddi farklı dillere ait sözcükleri kullanmakta yarışır olduk. Gündelik sohbetlerimizde dahi kullandığımız kelimelerin bir kısmı yabancı kökenli. Bu medeniyet(!) yarışı elbette. Zira, “güle güle” yerine “bye bye”, “baba” yerine “peder”, “kahvehane” yerine “cafe” diyebilmek medeni olmayı gerektirir bu anlayışa göre. Oysa bu güzelim Türkçemizi yozlaştırma yarışında kazanan değil kaybeden olduğumuzun farkına varmak zorundayız artık. Bu konudaki zararımıza dikkatimizi celbetmek için birçok kitap, makale yazıldı, söyleşiler, programlar yapıldı.

    Dünyanın diline dolanmış olan ve hükmünü her geçen gün artıran İngilizce bana kalırsa bilinen en istilacı dil. Hiç çaba sarfetmeden, sinsice ulusların içine sızmış saltanatını kurmuş her alanda. Öyle ki, 1590’lı yıllarda Samuel Daniel adlı bir şairin hayalinde ifadesini bulduğu gibi; “Dilimizin hazinelerini yabancı sahillere gönderebilir miyiz? Batı ufkunda henüz tanımlanmamış ülkelere bu en büyük gururumuzla ulaşabilir miyiz? Oraları bizim aksanımızla güzelleşir mi? şiirini hatırlamak yetiyor istilacı bir zihniyetin istilacı bir dili olduğunu anlamamıza. 19. y.y da ABD’ nin dünya sahnesine çıkışı bu istilayı güçlendirmiştir. 1919 “versailles Konferansı” nda ABD Başkanı Woodrow Wilson ve İngiltere Başbakanı Llayd George İngilizceden başka dil bilmediği ve Fransa Başbakanı Clemescau da İngilizceyi çok akıcı konuşabildiği için ortak resmi konuşma dili olma lüksünü burada yaşamıştır ilk adım olarak. Uluslar arası entelektüel gelişmeler, spor organizasyonları ve teknolojinin hızla gelişip yayılmasıyla dünya üzerindeki egemenliğini sağlamlaştırmıştır. 1940’lı yılların radyonun altın çağı olması ve radyo dilinin yüzde 60 kadarının İngilizce olması bu yayılmayı kolaylaştırmıştır.

    İngilizcenin en önemli özelliği esnek olması, bünyesine giren bütün yabancı kelimeleri kolaylıkla kendisiyle özdeşleştirebilmesi ve yabancı kelime girişinden endişe duymamasıdır. Zira İngilizceyi oluşturan Keltik ve Anglo Sakson dillerinden olan kelimeler bu dilin sadece 4 de birini oluştururken, diğer büyük kısmını dışarıdan gelen farklı uluslara ait kelimeler oluşturmaktadır. İstilacı olmasının en belirgin kanıtıdır bu. Ne gariptir ki, Osmanlıca kelimeler de bir kısmı direk olarak, bir kısmı Avrupa dillerine uğradıktan sonra ingilezceye geçmiştir. Birkaç örnek verecek olursak, “airan” ayran, “yoghurt” yoğurt,” bey gibi. Aslında küçük bir araştırmayla kendi döneminde Osmanlıcanın dünyadan birçok kelimeyi derleme, kendi harmanında işleme konusunda en az İngilizce kadar başarılı tek dil olduğunu hepimiz görebiliriz. Osmanlıdaki bu yetenek ufkunun, kültürel, entelektüel gelişmişliğin belki onda birine ancak rastlayabiliriz zamanımızda.

    Tam da böylesi karamsar bir tablo seyrederken, 1590’lı yılların o İngiliz şairinin ifade ettiği hayali gibi, bizden biri “dünya bizim sesimizi dinleyecek, bizim soluklarımız insanlığa ulaşacak, barış için Afrika bizi bekliyor, dünya bizi bekliyor” sözleriyle Türkçemizin dünyaya nasıl filiz filiz ekileceğinin müjdesini veriyor dilimizin yozlaşmasına tahammül edemeyen gönüllerimize. Şimdi bakıyoruz ki o emperyalist ülkelerin çocukları, sömürülen, ezilen milletlerin çocukları, zencisi, beyazı, kuzeylisi, güneylisi yıllar önce bu inançla ekilen kutsal tohumların meyvelerini sunuyor bizlere ve dünyaya.