Küçük Kaymaklı ve Maraş
Hani Maraş’ın halini görüp dertleniyorsunuz ya; 20 Temmuz 1974 günü Mutlu Barış Harekatı gerçekleştirilmeseydi, Küçük Kaymaklı 58 yıldır kapalı olacaktı.
Madem meydanı boş bulanlar kendi çektiklerini, haklarını unutup, Rumların derdine düştüler, hatırlatalım; Lefkoşa’nın Küçük Kaymaklı semtine EOKA’cıların saldırısı, dönemin Cumhurbaşkanı Makarios’un 22 Aralık günü son defa iki toplumlu olarak yapılan Bakanlar Kurulu toplantısından sonra Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası EK1’i olan Garantiler ve İttifak Anlaşmasını tanımadığını açıklamasından sonra başlamıştı. Nikos Sampson komutasındaki EOKA’cı teröristler, Yunan Alayı’nın (ELDİK) desteği ile birlikte önce Küçük Kaymaklı’nın dış dünya ile tüm bağını kesmişler, sonra da Küçük Kaymaklı bölgesine aşırı ve dengesiz bir güçle saldırmışlardı.
Savunmasız Kıbrıslı Türklere saldırırken kendilerini yenilmez aslanlar zanneden EOKA’cı teröristler ve sonrasının RMMO askerleri, 20 Temmuz 1974 günü Kıbrıs adasına ayak basan Mehmetçiğin karşısında tutunamayınca çareyi fareler gibi kaçmakta bulmuşlardı. Bu çakma aslanların Mehmetçiğin karşısında çil yavrusu gibi dağılıp kaçışlarını, 15 Ağustos 1974 günü akşamüstü Mehmetçik Mağusa’ya ulaşınca gözlerimle görmüş, inanamamıştım…
Rumların Küçük Kaymaklı bölgesine aşırı güç kullanarak yaptıkları saldırıya Kıbrıs Türkleri iki gün dayanabilmişti. İkinci günün sonunda Küçük Kaymaklı bölgesinde yaşamlarını sürdüren kardeşlerimiz, çareyi güvenli bölgelere geçmekte bularak, evlerini, araçlarını, hayvanlarını ve tüm varlıklarını arkada bırakmış, Lefkoşa’nın güvenli bölgelerine göç etmişlerdi. Göçe ayak uyduramayan 550’ye yakın yaşlımız, kadın ve çocuklarımız esir alınmış, direnen kardeşlerimiz şehit edilmiş, evler, camiler ve okullar yakılıp yıkılmıştı.
Küçük Kaymaklı’dan 24 Aralık 1963 günü göçe etmek zorunda kalan kardeşlerimiz tam on yıl altı ay, 20 Temmuz 1974 Mutlu Barış Harekatında Küçük Kaymaklı ele geçirilinceye kadar, bölgeye sokulmadılar.
Rahmetlik Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Raif Denktaş’la, Rum Cemaat Meclisi Başkanı Glafkos Kleridis’in Lübnan’ın başkenti Beyrut’ta, -Rum saldırılarının 21 Aralık 1963 günü başlamasından dört buçuk yıl sonra- 3 Haziran 1968 günü ilk kez yaptığı toplantıda, Küçük Kaymaklı’yı silah zoru ile terk etmeye zorlanan kardeşlerimizin geri dönmelerine Makarios hükümetinin izin vermesini istenmiş, Klerides’in buna cevabı “Kanla aldık, kanla veririz” olmuştu.
Küçük Kaymaklı’yı silah zoru ile terk etmek zorunda kalan kardeşlerimiz, evlerine 20 Temmuz 1974 günü Mehmetçiğin adaya ayak basması sonrasında, aynen Klerides’in dediği gibi bölge “Kanla alındıktan” ve kendilerini aslan zanneden EOKA’cıların Mehmetçiğin karşısında kaçmak zorunda kalmalarından sonra dönebilmişler, Rumların aynen Girit’te yaptıkları gibi yakıp yıktıkları evlerini de kendi imkanları ile tamir ederek, yaşamlarını sürdürmeye başlamışlardı.
Bugüne değin hiçbir Rum siyasinin, BM yetkilisinin, ABD diplomatının ve Avrupa Birliği yöneticilerinin Küçük Kaymaklı’dan bahsettiklerini ve Rumları kınadıklarını duymadım, görmedim. Bizim aramızdaki Rum hayranlarının ve taraftarlarının da Küçük Kaymaklı’dan bahsettiklerini maalesef duyamadım.
Tüm bu gerçekler ortada, tanıkları hayattayken geçenlerde bir Kıbrıs Türk basın mensubunun, Rum tarafındaki milliyetçi bir parti olan DISY’nin Genel Sekreterinin, Maraş ile ilgili yazdığı gözyaşı dolu yazısını Türkçe’ye çevirerek yayınlaması bana çok garip geldi. Ben olsaydım, DISY Genel Sekreterinin Maraş ile ilgili yazısına, Küçük Kaymaklı’da Rumların neler yaptıklarını hatırlatarak yanıt verirdim. Nitekim bu yazımı İngilizce’ye çevirip Genel Sekreter hanımefendiye göndereceğim. Okusun, biraz tarih öğrensin, önce iğneyi kendine sonra da çuvaldızı bize batırmaya çalışsın. Maraş’la ilgili gerçek şudur; 15 Ağustos 1974 günü Mehmetçik Mağusa’ya ulaşıp, EOKA’cılar, RMMO ve ELDIK askerleri çil yavrusu gibi dağılınca, Maraş’taki Rumlar iki gün evvel, Atlılar, Muratağa ve Sandallar köylerinde yaşayan tüm Kıbrıslı Türklerin canice yaşa ve cinsiyete bakılmaksızın topluca katletmiş olmalarının öcünün kendilerinden alınacağını düşünerek Maraş şehrini kendileri daha Mehmetçik gelmeden boşaltmışlardı. Benim rehberi olduğum Mekanize Birlik Maraş’a girdiğinde, Rumlar artık şehri terk etmişlerdi. Özetle, Maraş bir saldırı ve çatışma sonrasında değil, Rumların kendi istekleri ile terk edilmiş bir şehirdir.
Sakinleri de bugüne değin tam dokuz kez insani çağırılarla geri dönmeleri için davet edilmişler ancak Rumların çocukluklarından beri beyinlerine işlenen Türk düşmanlığı, her çağrı sonrasında geri dönmelerine mani olmuştur.
Beşparmak Dağları’ndaki bayrağımız
Beşparmak Dağları’nın güney yüzünde yer alan dev boyutlardaki bayrağımız Kıbrıs adasının kuzeyinde yer alan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetini ve Kıbrıslı Türklerin egemenliğini sembolize ediyor. Mutlu Barış Harekatı sonrasında Türk Barış Kuvvetleri Komando Taburu tarafından yapılan dev KKTC bayrağının Beş Parmak Dağları üzerine çizilmesine ilişkin resmi hükümet kararı, 7 Mart 1984 tarihinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Meclisi tarafından onaylanmıştı. Dünya rekorlar kitabına da girmiş olan bayrağımızın boyutları 500 metreye 280 metre olup yüzölçümü 101 bin metrekare.
Bilindiği üzere Rum liderler ve Kıbrıslı Türklere yıllarca soykırım uygulamış olan Kıbrıslı Rumlar, bir türlü adanın kuzeyindeki Türk varlığını kabul edemediğinden olsa gerek bayrak onları deli ediyor. Glafkos Klerides, Dimitris Hristofyas, Nikos Anastasiadis ve de aramızdaki “Rum Seviciler” Beşparmak Dağları’ndaki bayrağımızın kaldırılmasını defalarca talep etmişler, üyesi oldukları Avrupa Birliğine, ABD’ye, BM’ye ve Kıbrıs sorunu ile ilgili, ilgisiz tüm devlet başkanlarına bu bayrağın kaldırılması için bıkmadan usanmadan yazılar göndermişler, protestolar ve sözlü talepler iletmişlerdi.
Sonucu, asırlardır Avrupalı devletler ve Batı dünyası tarafından alabildiğine şımartılmış olan Rumlar için büyük bir düş kırıklığı oldu. Hiçbir devlet ve kuruluş bu saçma talep ile ilgilenmedi, Beşparmak Dağları’nda yer alan dev KKTC Bayrağının kaldırılması için KKTC Cumhurbaşkanlarına veya hükümetine bırakın talimat vermeyi, ricada bile bulunmadılar.
Geçen haftalarda (bayrağın boyanması sırasında) Rumların sergilediği olay da bir başka komedi. Bayrağı boyamak için KKTC piyasasından satın alınan boyaları imal eden şirketin Genel Merkezine ulaşarak boya satışını -sözde Kıbrıs Cumhuriyeti adına- durdurmalarını resmen talep etmeleri de, Rum siyasetinin, Megalo İdea yolunda sergilediği “Ya tutarsa” hedefli bir başka girişimdi. Neyse ki boya firması bu saçmalığı dikkate almadı, “kimin nereyi boyayacağı bizi ilgilendirmez. Siz isterseniz size de boya veririz” diyerek başından savuşturdu.
Boya işi de tutmayınca başka bir plan hazırlamak gerekti. Fazla düşünmeden buldular.
“KKTC bayrağı altında Kıbrıs Rum kayıplarının kemiklerinin olduğu” fikri Helen kafasına göre fena sayılmazdı. Maksat Beşparmaklar’daki KKTC bayrağı altında Kıbrıs Rum kayıplarının kemiklerinin olduğu iddiasını ortaya atmak, konuyu tırmandırmak, BM, AB, ABD’ye ve benzeri ilgili, ilgisiz yerlere bıkmadan, usanmadan şikayet etmek ve bayrağın altında Rum kayıplar olduğuna inandırmaktı. Sonra da kazı yapma bahanesi ile bayrağımızın olduğu yeri dozerlerle darmadağın edecekler, siyaseten kaldırtmayı başaramadıkları bayrağımızı olabildiğince uzun bir süre ortadan kaldıracaklardı. Tabi kazı en az 8-10 yıl sürecekti!
Bunlar artık çok bayatlamış politik oyunlar. Genetik olarak hiçbir bağları olmadığı halde kendilerini Bizanslıların torunları sanan Rumlar, Bizanslıların neredeyse iki bin yıldır kıvırdıkları her tür düzenbazlığı devam ettirme azmindeler. Beşparmak dağlarında yer alan bayrağımızın olduğu bölgede Mutlu Barış Harekatında çatışma olmadığını, Barış Harekatının gerçekleştiği 1974 yılında dağın o bölgesine giden herhangi bir yolun bile olmadığını ben dahil, o dönemde yaşamış her Kıbrıslı Türk ve Rum biliyor. Sormak lazım; Savaşta ölenleri ateş ve bombardıman altında açık hedef oluşturarak yolu olmayan sarp bir yere yol açıp, hatta dağa tırmanıp niye gömsünler? Bu saçma fikri ortaya atanların savaş görmediği, savaşı birebir yaşamadığı açık ancak yalan söylemek, yalan iddialarda bulunmak Rumların genlerinden gelen bir özellik olduğundan hiç yüzleri kızarmadan böylesi saçma bir iddia bulunmaktan hiç çekinmiyorlar.
Aslında esas sorunları; Lefkoşa’nın Rum kesiminde milli günlerde askeri geçit töreni yapılırken, ileri doğru bakan Rum askerlerinin, Beşparmak dağlarındaki KKTC Bayrağına bakarak, komutanlarına ve üst rütbeli Rum siyasilere selam vermek zorunda kalmaları. Sanırım bir türlü kabullenemedikleri de bu.

Türk sanayiinin tarihi inkişafı
Sınai faaliyetler ve manevi hayat yönlerinden tetkik edildiğinde, Osmanlı Devleti’nin kurulduğu 1299 yılından bu güne kadar 7 devir yaşandığını müşahede edilmiştir.
1 inci devre (1299-1453)
Bu devre, Türklerin 29 Mayıs 1453 tarihinde İstanbul’u Bizans’lılardan (Rumlardan) aldıkları, Ayasofya’yı camii yaptıkları. Orta Çağı kapatarak Yeni Çağı açtıkları 154 yıllık bir müddettir. Bu müddet zarfında Milletimizin, ma’nen ve ahlaken çok yüksek olduğunu, aziz Dini uğruna cihad’da bulunarak bütün dünyaya inandığı ilahi nizamı yaymak ve insanlığa gerçek huzur ve saadeti ulaştırmak için çok büyük bir azim ve imanla çalıştığını, manevi ilimlerin yanında dünyevi ilimlere de gereken ehemmiyeti vererek medeniyetin ilerlemesine hizmet ettiğini ve devletini, devrinin en kudretli İmparatorluğu haline getirdiğini, bütün dünyada teknolojik gelişmelere öncülük ettiğini, imal ettiği çok büyük toplarla silah sanayiinde yeni bir çığır açarak haklı bir şöhrete kavuştuğunu, kuvvetli iman sayesinde 154 senede bütün dünyanın boyun eğdiği en büyük kuvvet haline geldiğini görüyoruz.
2 inci devre (1453-1650)
Bu devrede, Osmanlı İmparatorluğu’nun azametinin şahıkasına ulaştığını, bütün Türk Yurdunda, bugün hasretini çektiğimiz, gerçek huzur, saadet ve kardeşlik havasının estiğini, ordumuzun fethettiği her yere de aynı huzurun iletildiğini ve bugünkü muhabere sistemlerinden, nakil vasıtalarından ve modern teknik imkanlardan hiç birinin olmadığı o devirde, uçsuz bucaksız İmparatorluk Topraklarında çok az sayıdaki bir Türk Topluluğunun, kendisinden sayıca çok büyük ve ayrı dil, ayrı ırk, ayrı kültür sahibi çok çeşitli milletleri adil ve huzur verici idaresi altında asırlarca gayet güzel idare ettiğini görüyoruz. 15 ve 16 ncı Yüzyıllarda, Osmanlı İmparatorluğu Avrupa ülkelerine nazaran çok daha ileri durumda olan el sanatlarına ve küçük sanayiye sahiptir. Bu devrelerde gümüş, bakır işleme ve dokuma, deri, silah sanayileri gelişmiş ve sanayi mamullerimiz dış piyasalarda ısrarla aranan mallar arasında yer almıştır. O tarihlerde sanayi ve meslek kuruluşları ‘’LONCALAR’’ namı altında teşkilatlanmışlardı. Bunların sağlam ve ciddi tutumları her tarafta aranız hale gelmiştir. Sanayide Devlet Kontrolü bu tarihlerde kurulmuştur. İmal ettiği mallara ait standartları ilk defa tespit edip tatbik eden Osmanlı Devleti olmuştur.
3 üncü devre (1650-1839)
17.Yüzyılın ilk yarısında kamu sektörü olarak daha çok askeri ihtiyaçları karşılamak üzere tophane, baruthane, tersane, fişekhane, dökümhane, doğramahane gibi sanayilerin kurulduğu tespit edilmiştir. Özel sektörde de ipekli kumaş, peştamal gibi mallar istihsal eden İmalathaneler bulunmakta idi.
Avrupa Ülkelerinde 17 inci asrın ortalarına doğru sanayide makine gücünden faydalanmaya başlanılması bir inkılaba sebep olmuş ve dünya iktisadiyatının yönünü tamamiyle değiştirmiştir. Fakat bu esaslı değişikliğin karşısında, Osmanlı idaresi giriştiği cihan şümul dolayısıyla makineleşmeye bidayette gereken ilgiyi gösterememiştir. Makineleşmeye karşı Osmanlı İmparatorluğunun gösterdiği yarım asırlık gecikme devresinde Avrupa’da sanayi hızla makineleşmiş ve seri imalata geçilerek mamullerin maliyetleri büyük ölçüde düşürülmüş el sanatlarımız bu yeni imalat sistemiyle rekabet edemez hale gelmiştir. O sıralarda sanayimizin gelişmesini önleyen en mühim amillerden biri de ‘’kapütülasyonlar’’ olmuş ve bunun neticesi olarak da batı devletleri ticari ve hukuki imtiyazlardan faydalanarak memleketimizi bir açık pazar haline getirmeye çalışmışlardır.
4 üncü devre (1839-1908 )
Bu devrenin başlangıcında Tanzimat’ın ilanı ve askeri idare değişmiş ve kurulan yeni ordunun ihtiyaçları kendi kaynaklarımızdan karşılamak için Devlet, bu devrin bilhassa son 30 yılında sanayileşme dalında bazı faaliyetlerde bulunma ve yeni, modern tesisler kurma mecburiyetini duymuş ve büyük bir Milli Maarif ve Sanayileşme seferberliğine girmiştir. Bu cümleden olarak, Devlet tarafından Feshane (halen Defterdar Fabrikası) Hereke Fabrikası ve özel sektör tarafından da Bakırköy (Zeytinburnu) Fabrikası kurulmuştur. Ayrıca ordunun ayakkabı ihtiyacı için Beykoz’da satın alınan bir deri Islah tesisi ıslah edilerek ayakkabı fabrikası haline sokulmuştur.
Bu arada silah ihtiyaçları için Tophane, Zeytinburnu Silah ve Demir Fabrikaları ile Haliç Tersanesi kurulmuştur. 1908 yılına kadar devam eden bu devrede özel sektörde de bazı faaliyetler görülmüştür. Gerek milli ve gerekse yabancı sermaye ile çeşitli teşebbüslere girişilmiştir. Bakırköy Tekstil Fabrikası, Bursa İpek Fabrikası, Beykoz’da Cam ve Kağıt, Beykoz İncirköyü’nde Porselen ve Cam, Kartal’da Konserve fabrikaları kurulmuştur. Fakat kapitülasyonlar sebebiyle gümrük himayesinden mahrum bulunan bu teşebbüslerin çoğu bilhassa 1908’den sonra faaliyetlerini İdame ettiremeyerek kapanmışlardır.
5 inci devre ( 1908-1923 )
Bu devre, 2 inci Meşrutiyetin ilan tarihi 1908’den Cumhuriyet ilanına kadar geçen 15 yıllık kısa bir müddettir. Bu devre, manevi huzursuzluk, iç ayaklanmalar ve savaşlarla geçmiş ve yabancı ideolojik tesirler bu kargaşalıklarda büyük rol oynamış bazı sınai tedbirler alınmıştır.
Bunlar;
– 1913’de sanayii teşvik gayesi ile bir kanun çıkarılmıştır.
– Kapütülasyonlar tek taraflı olarak kaldırılmıştır.
– Milli sanayi kurmak maksadıyla bir gümrük kanunu çıkarılmıştır.
– 1915’de memlekette bir sanayi sayımı yapılmıştır.
Bilhassa Sanayii Teşvik Kanunu ilgi çekicidir. Adından da anlaşılacağı gibi bu kanun, özel sektörün sınai faaliyet sahasını geliştirmek için birçok tedbirler getirmiştir. Alınan tedbirlerin memleket sanayiini on yıl içinde iki misline çıkardığı müşahede edilmiştir.
6 nci devre ( 1923-1976 )
Bu devre, Cumhuriyet’in ilanından 1976 yılına kadar geçen zamanı ihata etmektedir. Birinci Dünya Savaşı sonunda mağlup olan Osmanlı İmparatorluğu parçalanmış; İstiklal Harbini takiben Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. O zaman ki sanayinin durumu hakkında tafsilatfi istatistikler mevcut olmamakla beraber, yıllarca süren savaşların tesiri ile sanayi tesisleri yıpranmış, birçoğu elden çıkmış, sermaye kalmamış, kaynaklar kısırlanmış ve en mühimi sanayinin ihtiyaç gösterdiği yetişmiş insan gücü savaşlarda kaybedilmiştir. 1923’ten 1976 yılına kadar geçen zamanda Türkiye Cumhuriyeti Sanayi’nin gelişmesi aynı hızla olmamıştır. Bu sebeple bu devreyi üç kısma ayırarak incelemek daha doğru olacaktır.(Devamı gelecek yazımda….)

Kıymetli öğretmenler, sevgili öğrenciler,
Bir veli olarak, Hayat boyu bir öğrenci (öğrenmeye aç birisi) olarak, bir Öğretmen eşi olarak;
2020–2021 Eğitim-öğretim yılının birinci dönemini tüm dünyada da olduğu gibi ülkemizde de Pandeminin (Covid-19) gölgesinde uzaktan eğitim ile dijital çağa hızlı bir giriş yaparak. Kimimiz imkanlar ölçüsünde EBA ve internet üzerinden derslere katılmaya çalıştınız. Bu zorlu süreçte yüzyılda bir yaşanan salgın ortamında derslere çalışmanın çalıştırmanın zorluğuyla huzur sağlık ve başarıyla tamamlamak üzereyiz. Bu vesile ile tüm öğretmen, veli ve öğrencilerimize yürekten teşekkür ediyoruz.
Saygıdeğer veliler,
Çocuklarımızın başarısı ne olursa olsun, mutlaka ona olan sevginizi vurgulayın. Çocuğunuz başarılı ise bu başarısını abartmayarak ödüllendirin. Onların okuldan ve okumadan uzaklaşmamaları için kitap okumaya teşvik edin. Tekrar etmek gerekirse her zaman onların ve bizim yanımızda olun. Eğer çocuğunuz başarısız ise mutlaka ona moral ve destek verin. Asla başka çocuklarla kıyaslamayın. Unutmayın ki eğitim sizsiz olmaz.
Kıymetli öğretmenlerimiz ve eğitmenlerimiz,
İmkansızlıklar dahilinde Eğitimin yükünü omuzlarında hisseden sevgili arkadaşlar. Geleceğimizi emanet edeceğimiz çocuklarımızı en iyi ve faydalı şekilde eğitebilmek için çok çalışmamız gerekiyor. Sizlere olan inancımızı belirtirken zinde, dinlenmiş, mutlu ve azimli olarak II. Döneme başlamanızı temenni ediyor ve emekleriniz için hepinize ayrı ayrı teşekkür ediyoruz.
Sevgili öğrenciler,
Geleceğimiz olan siz çocuklarımızı, yavrularımızı çok sevdiğimizi bilmenizi istiyorum. Geleceğinizin mutlu ve huzurlu olabilmesi için okumanın önemini kavramış olmanız gerekiyor. Okumadan asla ilerleyemeyiz. Bu nedenle tatilde bol bol kitap okumanızı öneriyoruz. Bu tatili verimli kullanmış, dinlenmiş, bilgiye ve öğrenmeye meraklı öğrenciler görmeyi, ayrıca bu vatanın ve milletimizin sizlerden çok işler beklediğini unutmamanızı temenni ediyoruz.
Unutmayalım hedefimiz En iyi eğitimi almış nesiller. Yani Âsım’ın nesilleri bizler Yani sizler olacaksınız…
Dünya da ve ülkemizde Covid-19’a bağışıklık kazanmış. Acısıyla tatlısıyla mazide kalmış bir anı olması dileğiyle ve… 2020–2021 Eğitim-öğretim yılının ikinci döneminde yeniden bulaşmak dileğiyle, hepinize sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir tatil geçirmenizi diliyor, sevgi ve saygılarımızı sunuyoruz.
Kalınız sağlıcakla…

Sovyetler Birliği`nin dağılması ve “Soğuk Savaş”ın sona ermesi uluslararası ilişkiler sisteminde nicel ve niteliksel açıdan değişikliklerin yaşanmasına neden oldu. Post-sovyet mekanında yeni bağımsız devletlerin ortaya çıkması, onların bölgesel ve küresel gelişmelerin önemli aktörlerine dönüşmesi bu değişikliklere örnek olarak gösterilebilir. Soğuk Savaşın sona ermesi ile başlayan yeni dönemde Avrasya`nın merkezinde yer alan Orta Asya ve Kafkasya bölgeleri doğal kaynakları ve jeopolirik konumu ile dünyanın dikkat merkezine yeleşmiştir. Bu gelişmeler işığında Gürcistan devlet bağımsızlığını yeniden elde etmiş, uluşlararası sistemin önemli subjelerinden birine dönüşmüştür. 1990’lı yıllarda dünyada görülen ekonomik ve politik değişim içerisinde en önemlisi Sovyetler Birliği’nin (SSCB) dağılması hareketi olmuştur. 1991 yılında Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla bölgede yeni bir süreç yaşanmaya başlamıştır. Sovyetler Birliği dünyada geniş bir coğrafi alanı kapsayan ve içerisinde pek çok topluluğu bir arada barındıran bir devlet olması nedeniyle burada oluşan değişimler tüm dünyayı yakından etkilemiştir.
Geçmişte Sovyetler Birliği içinde yer almış olan bu ülkeler Sovyet rejiminin çöküşü sırasında önce egemenliklerini, sonra da bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. Bağımsız devlet statüsünün kazanılması ile birlikte bir yandan ekonominin yeniden yapılanması “merkezi planlı ekonomiden piyasa ekonomisine geçiş” diğer yandan da “hukukun üstünlüğü” ve “demokratik ilkeler”e dayalı yeni bir devlet kurulmasına yönelik gelişmeler aynı zamanda gündeme gelmiştir Gürcistan bağımsızlığını kazandıktan sonra, diğer alanlarda olduğu gibi, ekonomide de yeni politikalar uygulamaya başlamıştır.
Gorbaçov`un yürütdüğü siyaset ise Sovyet hükümetinin çöküşüne neden oldu. Bu çöküş aynı zamanda soğuk savaşın sona ermesi ve ardından milliyetçi akımların doğuşu da rol oynadı. Sovyetler birliğinin dağılmasından sonra 1991 yılı Martın 31`de Gürcüler referanduma giderek ülkenin bağımsızlığına, yeni cumhuriyetin kurulmasına oy verdikden sonra 9 Nisan 1991 yılında Gürcistan kendi bağımsızlığını ilan etmiştir.
Bir güneybatı Asya ülkesi olan Gürcistan, Kafkasya`nın da güneyinde yer alır. Kuzeyinde Rusya, güneyinde Ermenistan,güneybatısında Türkiye ve güneydoğusunda Azerbaycan ile komşudur.Ülkenin batı sınırını Karadeniz belirler. Başkenti Tiflis şehri olan Gürcistan’ın nüfusu 3. 907.131 kişidir ki bu nüfusun %84`nü Gürcüler, %7`ni Azerbaycan Türkleri ve %3`nü diğer etnik milletler tarafından oluşmaktadır. Gürcistan Acara ve Abhazya olmak üzere iki Özerk Cumhuriyete,Güney Osetya Bölgesi ile ise 9 yönetsel bölgeye bölünmektedir. Nüfusunun %40`nı müslümanlar oluşturan Abhazya sadece Gürcistanın iç ve dış politikasında önemli rola sahip olmakla kalmayıp aynı zamanda ticari ve ekonomik öneme sahip yerlerden biridir.
Parlamenter sistemle yönetilen idari yapıya sahip Gürcistan, Azerbaycan başta olmak üzere diğer Türk Cumhuriyetlerinin de gerek Karadeniz gerekse de Türkiye’ye ulaşabilmeleri için önemli bir kapı durumundadır. Önemli jeostratik ve jeopolitik konumu ile bu gün Gürcistan Rusya ve batılı ülkelerin rekabet ve siyasi ekonomik mücadele alanı haline gemiştir. Azerbaycan petrol, gaz ve diğer ihracat mallarının Gürcistan üzerinden geçmesi ülke ekonomisinin de gelişmesinde çok büyük bir paya sahiptir.
1995 Anayasa`sının 1.maddesinin 1.fıkrasına göre Gürcistan 31 Mart 1991 referandumu ve 9 Nisan 1991 Bağımsızlık Bildirgesi ile Abhazya ve Güney Osetya da dahil olmak üzere arazi bütünlüyüne sahip, bağımsız, birleşik ve bölünmez devlettir. Aynı maddenin 2.fıkrasına göre ise siaysi kuruluşuna göre Gürcistan demokratik devlettir. Gürcistanın devlet dili Gürcücedir, fakat Anayasayla aynı zamanda Abhazya’da Abhazca da belirtiliyor.
Anayasada güçler ayrılığı ilkesi benimsenmiştir. Parlamento ve devlet b aşkanı seçimle işbaşına gelmektedir. Devlet başkanı, yürürlükte olan anayasa hükümlerine göre önemli konularda esas karar mercii ve tek yetkili makamdır. Bununla birlikte, 15 Eylül 2010’da parlamentoda kabul edilen (ve büyük bir bölümü 2013 yılında yürürlüğe girecek olan) son Anayasa değişikliği ile Devlet Başkanı’nın yetkileri başbakan lehine önemli ölçüde kısıtlanmış; güçler ayrılığı ve yargı bağımsızlığı kuvvetlendirilmiş; hükümet, ülkenin iç ve dış siyasetini yürüten ve yönlendiren temel yürütme organı kanadı haline getirilmiştir. Devlet Başkanı, beş yıllık süre için eşit ve gizli oyla yapılan tek dereceli genel seçimle seçilmektedir. Aynı kişi devlet başkanlığı görevine en fazla iki müteakip dönem için seçilebilmektedir.Tek kanattan oluşan parlamento, yarısı nispi temsil, diğer yarısı tek-sandalyeli çoğunluk sistemiyle seçilen 150 üyeden oluşmaktadır. Seçimler dört yılda bir yapılmaktadır. Siyasi parti veya blokların parlamentoda temsil edilebilmeleri için aşmaları gereken ülke barajı %5’tir.
Başbakan, hükümetin başıdır. Devlet Başkanı’nın onayıyla ve parlamento’dan güvenoyu alarak kurduğu hükümetin faaliyetlerinden Devlet başkanı ve parlamentoya karşı sorumludur. İstifası veya başka nedenlerle görevden ayrılması halinde, hükümet üyelerinin de görevi sona erer. Gürcistan devletinin başı devlet başkanıdır. Ülkede 5 yılda bir yapılan seçimle belirlenen devlet başkanı, sadece iki dönem bu görevde kalabilmektedir. Yargı sisteminde yerel ve şehir mahkemeleri ve üst yargı organı olarak Anayasa Mahkemesi görev yapmaktadır. Özerk cumhuriyetler Abhazya ve Acara, Sovyet döneminde kuruldu ve bugün Gürcistan Anayasası’nca da tanınmaktadır. Hukuki açıdan özerk olmasına karşın Abhazya fiilen ayrıdır. Abhazya’nın başındaki yönetici, anayasal açıdan Yüksek Konsey Başkanı olarak tanınmakla birlikte, fiilen devlet başkanı sıfatını taşımaktadır. Acara Özerk Cumhuriyetinin başındaki kişi ise, 2004’teki iktidar değişikliğinden sonra Bakanlar Kurulu başkanı sıfatını taşır.
Gürcistan ikici (Düalist) parlamenter sisteme sahip bir cumhuriyettir .
Gürcistan’ın idari yönetim birimleri, 9 bölge ve başkent Tiflis ile Abhazya Özerk Cumhuriyeti ve Acara Özerk Cumhuriyeti’nden ve 55 belediyeden oluşmaktadır. (Tiflis-başkent, Quriya, İmeretiya, Kahetiya, Kvemo Kartli, Msheta-Mtianeti, Raça-Leçhumi və Kvemo Svaneti, Samekrelo-Zemo-Svaneti, Samse-Cavaheti, Şida-Kartli). (Gürcistan’ın bünyesine 1921 yılından Acaristan Özerk Cumhuriyeti, 1922 yılından Güney Osetya Özerk Bölgesi ve (1990 yılında merkezi yönetim tarafından özerkliği iptal edilmiştir) 1931 yılında Abhazya Özerk Cumhuriyeti katılmıştır.
Gürcistan Anayasayası 24 Ağustos 1995’te kabul edilmiştir. 31 Mart 1991’de yapılan referandum ve 9 Nisan 1991’da kabul edilen bağımsızlık yasası ile bağımsız, üniter ve bölünmez bir devlet olarak kurulmuştur. Ülkenin yönetim şekli demokratik cumhuriyettir. 2004 ve 2010 yıllarında düzenlemeler yapılmıştır. Gürcistan’da 17 Kasım 2013 tarihinde yeni Cumhurbaşkanının göreve başlamasıyla, anayasada parlamenter sisteme geçişe ilişkin olarak 2010 yılında yapılan değişiklikler de yürürlüğe girmiştir. Bu anayasa devletin en yüksek yasasıdır, yüksek hukuki güce sahiptir ve bu Devletin siyasi, hukuki ve ekonomik sistemlerin esaslarını tespit ediyor, vatandaşlarının hak ve özgürlüklerini ilan ediyor ve garanti eder. 2004 yılında yapılan değişiklikle Hükümet, ülkenin iç ve dış siyasetinden sorumlu ana yürütme organı haline gelmiştir. Bu çerçevede, Cumhurbaşkanının yetkileri önemli ölçüde azaltılırken, Başbakan, Hükümet ve Parlamentonun yetkileri artırılmıştır. Devlet başkanı halk oylaması yolu ile 5 yıllık bir süre için seçilen Cumhurbaşkanıdır. Gürcistan’ın mevcut Anayasasına göre, bir aday iki dönem için seçilebilir. Başkan devletin toprak bütünlüğünün ve ulusal bağımsızlığının teminatıdır. 2010 yılında Anayasaya yapılan değişiklikler sonucunda devlet başkanının yetkileri belirgin seviyede sınırlandırılmıştır. Başkanın bazı temel yetkilerini belirtelim: Gürcistan Cumhuriyeti Anayasaya uygun olarak yetkileri çerçevesinde devlet organlarının düzgün çalışmasını sağlamaktır.
Cumhurbaşkanı Gürcistan Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetlerinin Başkomutandır. Dış ilişkilerde Gürcistan devletini temsil ediyor. Hükümetin önerisi üzerine Gürcistan Cumhuriyeti’nin Büyükelçi ve diğer diplomatik temsilcilerini atar ve geri çağırır. Cumhurbaşkanı Gürcistan Anayasa Mahkemesi’nin 3 üyesini atar. Gürcistan Cumhurbaşkanlığı’nın Genel Sekreterliğini düzenler ve onun yöneticisini atar.Gürcistan Parlamentosu tek kamaralı olup, 150 üyeden oluşmaktadır. Parlamento seçimleri dört yılda bir düzenlenmektedir. Üyelerden 77’si nispi temsil, diğer 73’ü ise çoğunluk sistemine göre seçilmektedir. Gürcistan’da yargı reformu kapsamında ilk kez jürili mahkemelere başlanıyor. Uygulama ilk aşamada sadece başkent Tiflis’te ve cinayet davalarıyla sınırlı kalacak. Bundan böyle Tiflis’te cinayet suçlamasıyla mahkkemeye çıkarılan sanıklar karşılarında bir yargıç ve12 kişilik jüri heyeti bulacak.
İngiltere ya da ABD’deki mahkemelerin geleneksel jüri heyetini Gürcistan yargısında deneme girişimi, yaygın biçimde yolsuzluk suçlamalarına hedef olan Gürcü mahkemelerini modernize etme politikasının bir parçası.
Yeni sistemin toplumun yargıya olan güvenini ve hakimlerin bağımsızlığını artırmasını amaçlıyor.Gürcistan iki kademeli banka sistemine sahiptir, birinci kademede Gürcistan Merkez Bankası, ikinci kademede ise kalan tüm ticari banklar yer alıyor. Gürcistan ekonomisinin gelişmesinde Azerbaycan çok önemli role sahiptir. XX yüzyılın sonuna gelindiğinde bağımsızlığına yeniden kavuşmuş bir ülke olan Gürcistan`ın karşısına coğrafi konumu, verimli toprak ve iklim şartları nedeni ile hızla gelişmesini sağlayacak olanaklar ortaya çıktı. Yeni ekonomik politikaların temel özelliklerini mülkiyet çeşitliliğine dayanan ekonomik yapının kurulması, piyasa ekonomisine keçiş ve dünya ekonomik sistemine entegrasyon oluşturuyordu.
Yeni dönemde ülkede uygulanan ekonomik yapılanma sürecinde reformların ve kalkınma hamlesinin kendine özgü ve dinamik kalkınması amacına dayanan yeni modelin başlıca hedefleri: özgür piyasa koşullarının, sosyal rifah seviyesini artırmayı hedefleyen komple ekonomik sistemin, bağımsız ekonomik yapının oluşturulması, ülkenin mevcut insani, teknik-üretim ve bilimsel-teknolojik potansiyelinin aktif olarak devreye sokulması, milli ekonominin dünya ekonomik sistemine verimli şekilde entegrasyonu ve ekonomi politikasının en temel amacı 2008 yılındaki Rusya ile savaşın yol açtığı sorunların giderilmesidir.

Harp sanayimizin temeli, Fatih Sultan Mehmet’in inşa ettirdiği Tophane-i Hümayun ile atılmış ve daha sonra bu tesis Kanuni Sultan Süleyman devrinde yabancı ülkelerden getirtilen uzmanların yardımı ile geliştirilmiştir. Yine Fatih Sultan Mehmet zamanında, Haliç’te Taşkızak Tersanesinde gemi kızakları tesis edilmiştir. İmparatorluğun muhtelif bölgelerine dağılmış askeri fabrikalar mutlakıyet ve meşrutiyet devirlerinde çoğunlukla İstanbul hudutları dahilinde toplanmıştır.
Bunlar sırasıyla; Tophane, Bakırköy, Baruthane, Zeytinburnu fabrikaları ile Kırkağaç tapa fabrikasıdır. Ayrıca, Hendek ve Bayramiç hızar fabrikaları Konya ve Kayseri Küherçile Atelyeleri, İstanbul dışında faaliyetlerine devam etmiştir. Nisbeten modern sayılacak silah ve mühimmat imalatı 1863 yılında Tophane Müşirliği’ne teyit edilen Halil Paşa zamanında başlatılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu zamanında ufak çağlı bazı dağ ve sahra toplarıyla obüs imali yapılmıştır. Balkan harbinden sonra askeri fabrikalardan bazılarının Anadolu’ya bakli düşünülmüş, 1914 yılında Birinci Dünya Savaşının başlaması ile bu teşebbüs sonuçlandırılamamıştır.
1919 yılından sonra Erzurum-Eskişehir ve Ankara Silah Tamirhaneleri ile Keskin fişek imalathanesinin kurulması Askeri Fabrikaların Anadolu’da tesisi hususunda ilk adımı teşkil etmiştir. Adı geçen tesislerin bir merkezden yönetilmesi amacıyla 1921 yılında Ankara’da Asker Fabrikalar Umum Müdürlüğü kurulmuştur. Lozan Antlaşmasını müteakip Askeri fabrikaların teşkilatlandırılması ve yeni fabrikalar kurulması için yapılan incelemeler sonunda 1921 yılında, Harp Sanayi tesislerinin Kırıkkale’de kurulmasına karar verilmiştir.
Nihayet, 1950 yılında 5591 sayılı kanun gereğince Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü, Makine ve Kimya Endüstri Kurumu Genel Müdürlüğü olarak, İktisadi Devlet Teşekkülü haline getirilmiştir. MKE Kurumu tesisleri 1950 yılından sonra birincisi Offshorc, ikincisi Alman siparişlerinin karşılanması için 1954 ve 1958 yıllarında olmak üzere iki defa tevsi ve modernize edilmiştir.
Harp Sanayii yönünden dünyadaki bazı uygulamalar
Harp Sanayi Fabrikalarının Savunma Bakanlığına bağlı olarak çalışan ülkeler Rusya, İngiltere, İran, Pakistan, İsrail, Yunanistan, Harp Sanayii Fabrikaları özel teşekkül ve İktisadi Devlet Teşekkülü olarak çalışan ülkeler; Amerika, Batı Almanya, Fransa, İtalya ve Türkiye’dir. (iktisadi devlet teşekkülü haline çalışan fabrikaların yakında Savunma Bakanlığına bağlanacağının öğrenildiği belirtilmektedir.)
Başta M.K.E. Kurumu olmak üzere resmi ve İktisadi Devlet Teşekkülleriyle özel sektörü güdümlü ve devamlı olarak bu esaslar içinde geliştirmek suretiyle hedefe yöneltmek şarttır. Bunun için M.S.B. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı ve Devlet Planlama Teşkilatının koordineli olarak çalışması gereklidir. Bu çalışmalar esnasında aşağıdaki hususlar göz önünde bulundurulmalıdır.
Milli bekamız yönünden savunma sanayiimiz ve özellikle silah, roket ve mühimmat imalat kapasitemiz ileri ülkelerin savunma sanayilerine paralel ve mümkün olan ölçüde kendi kendimizi yeterli olacak şekilde kurulmalı ve geliştirilmelidir. Siyasi buhran, mahalli savaşlar ve bazı anlaşmazlıkların ortaya çıkması halinde, ihtilafın dışında kalan ülkeler askeri yardımlarını ve harp gücünü doğrudan doğruya etkileyen ikmal maddelerinin satışını kısıtlamakta veya durdurmakta ve ülkeler kendi imkanlarıyla baş başa bırakılmaktadırlar.
Bu bakımdan evvel emirde mevcut imkanlarımızı daima tutabilecek her cins sarf malzemesini ve yedek parçayı imal edebilecek savunma sanayii tesislerimizi milli sanayi tesislerimizi milli sanayi imkanlarımızla gerçekleştirmeliyiz.(Devamı gelecek yazımda….)