Polis-Halk ilişkilerini geliştirerek, halkla bir bütün olmak ve sorunları birlikte çözmek amacıyla, 1999 yılının son aylarında Elazığ Emniyet Müdürlüğü olarak “2000’li Yıllarda Polis-Vatandaş Elele, Elazığ’da Daha Huzurlu Günlere” isimli bir kampanya başlattık. Bu kampanya çerçevesinde vatandaşlarımızı kendi evlerinde ziyaret ederek, onlara Polis-Halk ilişkileri konusunda hazırladığımız anket sorularını verdik ve vatandaşlarımızın bu konudaki görüşlerini anket formuna aktarmasını isteyerek, bu anketten çıkacak sonuca göre de çalışmalarımıza yön vermeyi hedefledik. Kampanyamızın tanıtımı amacıyla yerel basın-yayın kuruluşlarına kampanya ile ilgili bilgi verdim ve vatandaşlarımıza kampanya çerçevesinde kendilerini evlerinde ziyaret edeceğimizi, bu ziyaret esnasında Polis-Halk ilişkileri konusunda sorunlarını dinleyeceğimizi belirterek, ailelerin bizim için herhangi özel bir hazırlık yapmamaları konusunu da özellikle ifade ettim.
Gidilen evler telefon rehberinden tesadüfen tespit edildi ve ev sahiplerine daha önce haber verilerek kendi evlerini ziyaret edeceğimiz bildirildi. Yine bu şekilde tespit edilen evlerden birisine gitmek için hazırlık yapan bir amir, biri bayan iki polis memuru arkadaşımız, evin adresini daha iyi bildikleri için mıntıka karakoluna giderek oradan da yanlarına bir polis memuru daha alırlar. Karakoldan alınan polis memuru, öğle saati olması dolayısıyla yemek ısmarlamıştır ve henüz yemeği gelmeden karakoldan ayrılarak ziyarete gitmek zorunda kalmıştır.
Ziyaret edilen evde yaşayan yaşlı amca, polisleri güler yüzle karşılayarak içeri buyur eder. İçeriye giren 4 görevli, bir müddet ev sahibi ile konuşarak ona kampanya konusunda bilgi verirler. Aradan 5-10 dakika geçtikten sonra, karakoldan alınan polis memuru, ev sahibi yaşlı amcaya hitaben “Amca, karnımız aç. Yemeğin yok mu, getir de yiyelim.” der. Benim televizyonda daha önce yapmış olduğum bir konuşmayı izlemiş olan yaşlı amca ise “Müdürünüz televizyonda konuştu ama yemek falan vereceksiniz demedi.” diye karşılık verir. Bu cevap bile kampanyanın amacını anlamayan polis memurunun akıllanmasına yeterli olmaz.
Yine kampanya çerçevesinde yapılan bir çalışmada; Elazığ’da ikamet eden yaklaşık 10 bin adres, telefon fihristi kayıtlarından tespit edilerek bu adreslere kampanya hakkında bilgi veren ve polisin her zaman vatandaşın yanında ve yardımcısı olduğu mesajlarını içeren mektuplar gönderildi. Bu mektuplar adreslerine ulaştıktan bir süre sonra, Fatma Y. isimli dul bir bayan sekreterimi arayarak benimle görüşmek istediğini bildirmiş. Sekreterim bu bayana hangi konuda görüşmek istediğini sorduğunda bayan, kendisine bir mektup gönderildiğini ve bu konuda konuşmak istediğini söylemiş. Bunun üzerine sekreterim beni arayarak, bir bayanın kampanya ile ilgili gönderilen mektup hakkında görüşmek istediğini söyledi. Ben de bağla dedim ve karşıma çıkan bayan, neden kendisine mektup gönderdiğimi sorarak oturduğu sokaktaki komşularının yanlış anladıklarını söyledi. Ben de bayana Emniyet Müdürlüğü’ne gelmesini söyleyerek bu konuyu yüz yüze görüşme teklifinde bulundum.
Aradan birkaç gün geçtikten sonra Fatma Y. isimli bu bayan yanıma geldi ve bana gönderdiğimiz mektubun oturduğu sokakta sadece kendisine geldiğini, bu yüzden komşularının “Sen polisleri nereden tanıyorsun? Neden sadece sana mektup geldi?” diyerek dul olduğu için kendisi hakkında dedikodu çıkardıklarını söyledi ve kendi adresinin nereden bulunduğunu sordu. Bense bu mektupların sadece kendisine değil, Elazığ’da 10 bine yakın kişiye daha gönderildiğini söyledim ve kampanya hakkında ayrıntılı bilgi vererek, kendisine ve diğer vatandaşlarımıza her zaman yardımcı olacağımızı söyledikten sonra bayanı gönderdim. Aradan bir hafta kadar geçtikten sonra aynı bayan tekrar yanıma geldi ve her konuda yardımcı olacağız sözümü hatırlatarak, bir komşusunun polis olmak istediğini, bu konuda kendilerine yardımcı olmamı istedi. Sonraki günlerde de bayanın bu tür yardım talepleri sürüp gitti.
Kampanyanın çürük elmaları
