İnsansız Hava Araçları (İHA’lar), savunma sanayiinin en hızlı gelişen ve en kritik teknolojilerinden biri haline gelmiştir. Özellikle askeri alanda, riskleri en aza indiren, maliyetleri düşüren ve uzun süreli görevleri insansız şekilde yerine getirebilen yapısıyla öne çıkmaktadır. İHA’lara olan ihtiyaç, artan asimetrik tehditler, zor erişilen coğrafyalarda gözetleme gerekliliği, personel güvenliğinin sağlanması ve sürekli veri akışının önemi gibi nedenlerle ortaya çıkmıştır.
Modern harp sahasında karar süreçlerinin hızı, doğru bilgiye erişim ve sahaya hâkimiyet, bu sistemlerin geliştirilmesini zorunlu kılmıştır. İHA sistemlerinin temel çıkış noktası, yüksek riskli bölgelerde insan hayatını tehlikeye atmadan keşif, gözetleme ve istihbarat toplama kabiliyeti sunmalarıdır. Ancak zamanla teknolojik ilerlemeler sayesinde bu araçlar, yalnızca taktik amaçlarla değil, operasyonel ve stratejik düzeyde de kullanılabilir hâle gelmiştir. Bugün geldiğimiz noktada İHA’lar; hedefleme, elektronik harp, iletişim rölesi, hava sahası gözetimi ve hatta doğrudan saldırı görevleri için donatılabilmektedir.
Günümüzde savunma ve güvenlik alanında karşılaşılan tehditlerin değişen doğası, devletlerin daha esnek, düşük maliyetli ve insan unsurunu riske atmayan teknolojilere yönelmesini zorunlu kılmıştır. Bu dönüşümün en belirgin göstergelerinden biri, İnsansız Hava Araçları’nın hızla yaygınlaşmasıdır.
Özellikle savaş alanlarında bilgi üstünlüğü ve karar verme hızının belirleyici olduğu yeni nesil çatışma ortamlarında, İHA’lar kritik bir rol üstlenmektedir. Ancak sistemlerin gelişimi, hava sahası entegrasyonu, veri güvenliği, uluslararası hukuk ve etik boyutlarını da beraberinde getirmiştir.
Bu nedenle İHA’lar sadece bir teknoloji değil, aynı zamanda bütüncül bir savunma konsepti olarak ele alınmaktadır. İnsansız Hava Araçları, modern savaş konseptinin vazgeçilmez unsurları hâline gelmiş, durumsal farkındalığı artırarak sahada kontrol üstünlüğü sağlamıştır. Gelişen yapay zekâ, otonom sistemler ve entegre komuta-kontrol ağları ile bu araçların gelecekteki önemi daha da artacaktır.
Savunma Güvenliğinde yeni paradigma şüphesiz İHA Sistemleridir. İnsansız Hava Araçları sadece teknik bir ürün değil,çağdaş güvenlik yaklaşımlarının değişen doğasına verilen sistematik ve stratejik bir yanıttır. Bu araçlar sayesinde durumsal farkındalık üst seviyelere taşınmakta, karar süreçleri hızlanmakta ve sahadaki hâkimiyet artırılmaktadır. Önümüzdeki dönemde İHA sistemlerinin yapay zekâ destekli otonom kabiliyetlerle daha da gelişerek, hava gücünün en önemli bileşenlerinden biri olacağı öngörülmektedir.
İHA sistemleri son derece önemli başarılı faaliyetler gerçekleştirmiş, durumsal farkındalığı geliştirerek bir öğreti halini almıştır. Gelişen ve değişen şartlar, teknolojiyi ileri boyuta taşımış, yerli ve milli üretim olan Aerostat sistemi ortaya çıkmış ve farkındalık boyutunda yeni bir çığır açarak nihayetinde “Alan Farkındalığını” yaratmıştır.
“Türkiye’nin savunma sanayiinde yerli ve milli üretim vizyonunun bir göstergesi olan GÖKÇERİ aerostat sistemi;operasyonel uygulamaları sayesinde durumsal farkındalık seviyesinden alan farkındalığı aşamasına geçişi mümkün kılarak, sınır güvenliği, istihbarat toplama, afet sonrası iletişim altyapısı ve kritik bölge gözetimi gibi görevlerde kesintisiz, uzun süreli ve yüksek irtifalı izleme imkânı sunarak, Türkiye’nin stratejik savunma kabiliyetlerine doğrudan katkı sağlamaktadır.
TÜRKPORT Savunma Şirketi tarafından geliştirilen GÖKÇERİ, 8 yıllık Ar‑Ge çalışmalarının nihai ürünü olarak 22‑27 Temmuz 2025’te IDEF 2025 fuarında ilk kez kamuoyuna tanıtıldı. Sistem, 120‑1.200 metre irtifada operasyona uygun şekilde tasarlandı. GÖKÇERİ’nin ilk versiyonları 10 gün havada kalabilirken, gelişmiş modellerde bu süre 18 güne kadar çıkabiliyor. GÖKÇERİ gözetleme, kritik tesis güvenliği, afet sonrası mobil iletişim altyapısı, elektronik harp, istihbarat dinleme ve alçak irtifa radar destek görevlerinde kullanılabilir kapasitededir.
GÖKÇERİ, Türkiye’ye özgü üretim altyapısı ile dışa bağımlılığı azaltırken, uluslararası arenada rekabet avantajı kazandırmaktadır. İsrail basınında “stratejik koz” şeklinde değerlendirilmiş olup, bölgesel istihbarat ve sınır güvenliği alanlarında üstünlük sağlayacağı vurgulanmıştır.
Bu haberlerde sistemin Türkiye’ye istihbarat avantajı, sınır güvenliğinde stratejik rol ve uluslararası pazarda güç sağlayabileceği yönünde ifadeler yer almıştır.

https://vt.tiktok.com/ZSyQpaeyb/

Katıldığım bir konferansta kıdemli bir Anayasa Mahkemesi üyesi anayasa hukuku profesörümüz, iki milyarlık İslam toplumunda çok sayıda protesto ve üzüntü olmasına ragmen, Türkiyemiz de dahil olmak üzere Gazze için Lahey’de uluslararası mahkemeye soykırım başvurusu yapacak nitelikte hukukçumuzun ik milyar içinden çıkmadığını belirtti.
Sadece uluslararası mahkemeler değil. Verecekleri yoktu ama yine de ABD’ye Feto isteme hukuki başvurumuz da darmadağınıktı. Gerçekten de düşündüğümüzde, bırakın uluslararası ceza ictihatını takip edecek donanıma sahip, bırakın yüz bin kelimelik ağdalı hukuk İngilizcesiyle, Filistin dosyasına hakim durumda bir hukukçumuz kamuda var mı?
O üniversite kürsülerindeki duayen hukuk üstad-ı azamlarına baksanız tam puan. Bilim temellerini bilmezler, tarihini bilmezler, dil bilmezler, ezberle, çanta taşımayla, ömür boyu toplumda yer elde ederler.
Neden özellikle sosyal bilimlerde, hukukta, tarihte, sosyolojide, siyaset bilimde, dilbilimde, ilimde irfanda bu kadar geriyiz? Mühendislikte, uygulamalı bilimin tatbikinde, tıbbın tatbikinde, hukukun tatbikinde, askerlikte fena degiliz. Ama ilimde irfanda geriyiz. Üstelik alıp aynen kopya eden batıyatapar kesime göre, iş yapması gereken dindar kesim daha da geri.
Eğitime muazzam zaman ayırıyoruz. Doktoralı bir alim adayı okul öncesinden itibaren 24 yıl devlet denetimli eğitim alıyor. Bu dönemde tam verimli çalışması için çocuk modunda kalması, aile, iş kurmaması lazım, yoksa daha da uzayabilir. Çeyrek asır geçiyor, bir ömür geçiyor, tamamen bir konuta uzmanlaşılıyor, ama o konuda en temel işi yapamıyoruz, altı ay sonra “Güney Afrikalı arkadaşıma katılıyorum” diyoruz. Ama fakültede köşe odayı kapmak, bedava geziye katılmak, terfi almak, o konularda iş bitiriyoruz. Sloven, Macar, Rum, Ermeni, bizden üstün mü? Değil. Sorun eğitimde.
Egitimimiz, müfredatımız, egitimcimiz, okullarımız kalitesiz. Tribünlere oynuyor. Dünyayı bilmiyoruz. Genel kültürümüz yok. Kuran bilmiyoruz. Din bilmiyoruz. Kendi kültürümüzü bilmiyoruz. Frenklerinkini de bilmiyoruz. Lisan bilmiyoruz. Müzik bilmiyoruz. Din, dil, ırk, sosyal sınıf farketmez, Türkiye’den yabancı ülkeye gidenimiz, zorunlu selfielerden sonra dükkan vitrininde ucuz fiyata alışveriş hesabı yapıyor. Aritmetiğimiz fena değil.
Bunun bir nedeni, Türklerde itici güç “geri kalmamak”, “onlar yaptıysa ben de yaparım” demek. Bu yüzden iyi örnekler artırılmalı, emsal gösterilmeli, sular seller gibi konuşmaz, allâme gibi bilmezsen ‘adam degilsin’ baskısı yapılmalı. Ailelerde bu yok, ama ortam baskısı, akran baskısı, sosyal medya baskísí yapılmalı.
Diğer sorun momentum. Normalde 24 yılda ögrenilecekler iyi bir eğitimle, yoğun bombardımanla, günümüz teknolojisiyle 8-10 yılda verilebilir.
Eğitimin en iyi ölçülecek bölümü yabancı dil. Türkiye, dünyada bu konuda en geri ülkelerden biri, komik seviyedeyiz. Yüz sene evvel okumuş herkes Arapça, Farsça, Fransızca biliyordu. Bugün de en az bir, iki dili, bir, iki akraba dili bilmemiz lazım. Bunu gerçekleştirmek zor değil.